Nu in de bioscoop: Frank

Frank

Er wordt mij regelmatig gevraagd wat mijn favoriete films zijn. Een heel lastige vraag want ik kan alle genres wel waarderen. Maar als een film me aan het lachen maakt en me ontroert in combinatie met een origineel script dan ben ik al snel om. Frank is zo’n film.

 Plot: Jon (Dohmnall Gleeson) wil graag singer-songwriter worden, maar zijn gebrek aan talent en inspiratie heeft hem nog niks gebracht. Geheel onverwacht krijgt hij de kans om als toetsenist mee te werken aan het nieuwe album van de experimentele band The Soronprfb. De band staat onder leiding van de vriendelijke Frank (Michael Fassbender) wiens gezicht dag en nacht schuil gaat onder een enorm hoofd van papier maché. Jon probeert de band stiekem via social media populair te maken wat heftige gevolgen heeft voor de band en Jon zelf.

Als je zo het plot leest van de film, is het niet meer dan logisch dat je een absurdistische komedie verwacht. De film heeft inderdaad genoeg hilarische momenten (Frank rookt een sigaret die vervolgens zijn papier maché hoofd bijna in de fik steekt) maar is ook lief, ontroerend en heeft een boodschap.

Frank 2

Social media is van grote invloed op ons huidige leven. Soms in positieve zin, maar soms ook niet. Dat Jon probeert om de band populair te maken op Twitter en YouTube is niet eens zo heel gek. Want waarom zou je niet proberen om succesvol te worden als je zo’n bijzondere frontman hebt. Maar als snel wordt duidelijk dat Jon’s acties niet de beoogde uitwerking hebben. Ja, de band wordt populair en ze mogen spelen op een bekend festival in de VS, maar al snel blijkt dat het niet om de experimentele muziek gaat. Fans van de band zien hen als freaks en niet als authentieke muzikanten. Wanneer Jon realiseert wat hij heeft gedaan is het al te laat. De band en vooral Frank kunnen niet omgaan met de verwachtingen. Op dat moment wordt je als kijker met jezelf geconfronteerd. Want wat was jouw eerste gedachte bij het zien van het hoofd van Frank? Waarschijnlijk dat het een mafketel is. Het is heel makkelijk en ook menselijk om van alles te projecteren op mensen die je niet kent. En zo stipt Frank meer van dit soort thema’s als roem, kunst, en psychische ziektes aan, zonder rommelig te worden.

Heel bijzonder is de prestatie van Michael Fassbender als Frank. De knappe en populaire acteur (X-men serie, Shame, 12 Years a Slave) is eigenlijk niet te zien in de film en toch is hij een volwaardig karakter. Maar ook Dohmnall Gleeson is heel sterk als Jon die zeer sympathiek oogt, maar aan wie je gaandeweg steeds meer een hekel krijgt.

Een film met een lach en een traan (in mijn geval meer dan een traan) die je aan het denken zet. Ik ken geen sterren of iets dergelijks toe aan mijn recensies, maar in dit geval krijgt Frank een dikke vette tien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *